Dawno, dawno temu była sobie kwitnąca cywilizacja. Dorośli zajęci byli własnymi sprawami, dzieci rosły piękne, młode i silne. Cywilizacja była dobra dla dzieci, aczkolwiek nie zajmowano się nimi zbyt troskliwie, były raczej zostawione własnemu losowi, ale przecież różnie to bywa w różnych częściach świata.
Cywilizacja rozwijała się cudownie, mimo że chwilami było ciężko. Mimo trudności jednak wszystko było w porządku, każdy miał swoje miejsce w społeczeństwie i wszyscy wiedzieli, jaką rolę w nim spełniają. Rośli, rozwijali się i tworzyli coś nowego, pięknego, a sami także byli piękni.

Nikt nie przewidział, że pewnego dnia nadejdzie tragedia. Jak grom z jasnego nieba pojawiły się ostrza, które poczęły masakrować wszystkich, których spotkały na swojej drodze. Nikt nie wiedział, co się dzieje, a wołania o pomoc i krzyki bólu zatonęły w potwornych grzmotach, które towarzyszyły masakrze. Wszędzie było mokro od krwi, której ofiary żądali nieznani, okrutni bogowie. Piękna cywilizacja zmieniła się w stos poszarpanych, rozerwanych na strzępy ciał. Nie przetrwał nawet jeden przedstawiciel, a powietrze nad miejscem rzezi przesiąkło wonią krwi.

- Mamo, jak pięknie pachnie skoszoną trawą - powiedziała mała dziewczynka, patrząc się w zachwycie na trawnik.